خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در چمن چون شبنم افشانی بر آن رخسار کردصبحدم سرو مرا از خواب گل بیدار کرد
۲
آتشم در جان به گلشن خنده ی گل می زندیوسفم دل را کباب از گرمی بازار کرد
۳
نقش شد حرف ترحم بر عقیقش چون نگیندر دل جانان خراش ناله از بس کار کرد
۴
آب و تاب شعله حسنی به عکس مدعاگریه آتشبارم از دل ناله دریا بار کرد
صفحهٔ ۱ از ۳