خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ملک بر مزرع بی حاصل ما خوشه چین باشدبه درالملک همت آسمان ما را زمین باشد
۲
ظهور فیض را لطف نهانی بیشتر داردمرا دست کرم چون بوی گل در آستین باشد
۳
ز روی گرم خوش راه محتاجان کنم خود راچو مهرم کز زمین تا آسمان زیر نگین باشد
۴
دل خود را دو نیم از یاس چون نظر من ....گدایی را که بر سر اره ی چین جبین باشد
صفحهٔ ۱ از ۲