خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۱۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ماهم چو صبوحی زده بر بام برآیدمهر از شفق شرم چون گل جام بر آید
۲
از ناز چو آن دلبر خودکام برآیدجان ز تن فتنه ی ایام بر آید
۳
از پرده چو آن عارض گلفام برآیدکافر زبت و مومن از اسلام بر آید
۴
گر حرف سر زلف تو بر خاک نویسمچون سنبل از اجزای زمین دام برآید
صفحهٔ ۱ از ۳