خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۲۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که انشا کرده دل از آه پیچان گرد بادمی برد از خجلتش سر در گریبان گردباد
۲
آه اشک آلود من گر سایه اندازد به دشتمی کند مشاطه ی رخسار طوفان گردباد
۳
خاتم گرداب در انگشت مرداب تر استنامه ی آه مرا شد مُهر عنوان گردباد
۴
بس که در بر پرورد چون سایه ام سرگشتگیطفل اشکم را به لب گردیده پستان گردباد
صفحهٔ ۱ از ۴