خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۲۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبحدم چون گل شفق گون باده ام را ترکنیدگل عذاران بر سر خاکم دماغی تر کنید
۲
سایه ای از کاکل مشکین به خاکم افکنیدقالب خشت مزارم طبله ی عنبر کنید
۳
مجمراز جعد مشبک بر سرخاکم نهیدعود سوز ناله ی نی را فروزان تر کنید
۴
در بغل گیرید خاک تربتم چون نوبهارخلعت از تشریف چون شاخ گلم در برکنید
صفحهٔ ۱ از ۷