خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۲۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جوهر ناز چو از تیغ نگاهش ریزدرنگ خونریزی من چشم سیاهش ریزد
۲
کاکلش نیست که افشان شده تا موی کمررنگ سودای مرا طرف کلاهش ریزد
۳
دیده ام دام تماشا ی نگاهش باشدمژه از لخت دل آیینه به راهش ریزد
۴
می مکد عشق سویدای دل یار مرارنگ پروانه ی جان شعله ی آهش ریزد
صفحهٔ ۱ از ۲