خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۲۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا می کنی خانه زهر باب سرخ و سبزخاکت کند زسبزه و گل آب سرخ و سبز
۲
بی مدح آل قابل هر هفت دوزخ استواعظ که کرده منبر و محراب سرخ و سبز
۳
از روی نو خط تو چو نارنج برگ دارگردیده آفتاب جهان تاب سرخ و سبز
۴
در بحر همچو قدس و قزح از خط لبشآید به دیده حلقه ی گرداب سرخ و سبز
صفحهٔ ۱ از ۲