خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۲۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هاله ی خطش چو گردید از گل سیراب سبزدیدم از طوفان حسنش حلقه ی گرداب سبز
۲
از خیال ماه رخسارش دلم گل گل شکفتاین گل خود رو شود در سایه ی مهتاب سبز
۳
تا به خواب آمد قماش سبزه ی خطش مراهمچو مخمل در سواد دیده ام شد خواب سبز
۴
نیست سر سبزی ز زهر ناز ابروی تو راقبله ی من و سمه سازد طاق این محراب سبز
صفحهٔ ۱ از ۲