خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۳۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز دل سر می کشد طرف کلاهشکه زد قبای راه راهش
۲
مپرس از نشئه ی آن چشم می گونکه می گردد سر عقل از نگاهش
۳
به شکر خواندن آن لب نشانی استسه مشکین نقطه ی خیال سیاهش
۴
تمنای دل امید وارمچو خط پیداست از روی چو ماهش
صفحهٔ ۱ از ۳