خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۳۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به عهد جلوه ی ساقی چو جام لاله زسنگدمد زگردش چشمش گل پیاله ی سنگ
۲
زناله ام که دل خاره آب می گرددبه خون سرشته شرر می چکد چو ژاله ز سنگ
۳
کدام آهوی وحشی گذشت از این صحراکه گشت چهره گشا شوخی غزاله ز سنگ
۴
چنین که از دل سخت تو جوش زد فریادشکست شیشه ی دل وا کشید ناله ز سنگ
صفحهٔ ۱ از ۲