خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۳۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رویت چو ماه چارده از صنع ذوالجلالنا دیدن جمال توباشد مرا ملال
۲
از سینه بس که آه کشیدم زهجر تواز غم گداخت جسم و کمر گشت همچو دال
۳
بسیار عاشقان ز برای تو در جهانکردند جان و مال و تن و خود خود حلال
۴
هجرت ز بس گداخته جسم نزار رااز لاغری نموده تن از ضعف چو هلال
صفحهٔ ۱ از ۲