خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۳۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چندان که آب شد دل من در هوای گلتر شد هوا ز خنده دندان نمای گل
۲
در موج خیز خنده گل گریه مضمر استاشک گلاب شرح دهد ماجرای گل
۳
زهر غمم به خون جگر غوطه داده استخواهم چو موج سبزه که غلطم به پای گل
۴
لبریز شد زباده ی گلرنگ اعتبارجام جهان نمای دل از خنده های گل
صفحهٔ ۱ از ۳