خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۳۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیچم چو نامهٔ غم دل باز می‌کنمبالم چو در هوای تو پرواز می‌کنم
۲
حیرت چو از حضور تو باز آورد مراخود را ز جست‌وجوی تو آواز می‌کنم
۳
راز غم تو فاش به صد آب و تاب کردپرخون دهان دیدهٔ غماز می‌کنم
۴
تا قلب خود ز مهر تو کردم طلای محضبر خویشتن چو چشم بتان ناز می‌کنم
صفحهٔ ۱ از ۳