خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از سواد رقم زلف اگر بی خبرمخط ریحان تو گردید غبار نظرم
۲
ناله خیزد ز دل چاک مشبک چون داماز نظر بازی مژگان کجت با جگرم
۳
کرد تا عشق تو تارج توانایی منباشداز ضعف تن از رنگ به رنگی سفرم
۴
بی گل روی عرقناک تو بر صفحه ی چشممنشی اشک شود خامه ی مژگان ترم
صفحهٔ ۱ از ۲