خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۳۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قبای مردمی بر قامتت کوتاه چون دیدمزکوتاهی نمایان بود نورت چشم پوشیدم
۲
نصیبم لاغری چون بالش پر شد ز پهلویتاگر پهلو تهی کردم ز پهلوی تو بالیدم
۳
همان چون گردش پرگار در خود داشتم سیریاگر گرد تو چندی چون خط پرگار گردیدم
۴
اگر ترسیده چشمم در لباس از جوابم شدز بی اندامی ات چون جامه ی کوتاه پوشیدم
صفحهٔ ۱ از ۳