خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۴۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا ز سرو قامتش دل شد مهیای سخنریختم رنگ قیامت را ز بالای سخن
۲
بس که باشد هر سر مویم پذیرای سخنسبزه ی خاکم کشد چون خامه طغرای سخن
۳
خامه در فیض سخن آزاد می گردد ز بندلوح راسازد قلمرو حکم دارای سخن
۴
رفرف از دست سلیمانش به رنگ خامه استمور می گردد اگر معراج پیمای سخن
صفحهٔ ۱ از ۳