خلوتی با نورس دماوندی
شمارهٔ ۴۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به خود صاحب حسد چون موی آتش دیده پیچیدهکه سازد بهر خود سوهان روح از طبع رنجیده
۲
رموز آدمیت را به معنی هر که فهمیدهبهشت نقد داند صحبت یاران سنجیده
۳
اسیر رنگ و بوی جاه دنیا از تنگ ظرفیچو شبنم تا بساط خویش را چیده بر چیده
۴
شکست دانه ی دل از نگاه بد گهر باشدکه دارد آسیا از حلقه های چشم گردیده
صفحهٔ ۱ از ۳