خلوتی با فتحعلی‌شاه
شمارهٔ ۱۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل نشد بابت هرجایی خویشتن ندادیم به رسوایی خویش
۲
سرو بنشست به پیش قد اومنفعل خاست ز رعنایی خویش
۳
عارش آمد که نگاهی بکندسخت نازید به زیبایی خویش
۴
رحم کن بر من و بی‌داد مکنناتوانم به توانایی خویش
صفحهٔ ۱ از ۲