خلوتی با فتحعلی‌شاه
شمارهٔ ۱۳۴
غزلیات بخش دوم
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهر قتل من مسکین ز چه تیغ آخته‌ایکه به یک چشم زدن کار مرا ساخته‌ای
۲
از سر کوی تو هر گه گذرم با دل چاکهر طرف می‌نگرم کشته‌ای انداخته‌ای
۳
سرو شد با همه زیبایی خود پای به گلهر کجا آن قد رعنای خود افراخته‌ای
۴
چه طمع داری از این کشور ویران دلمباج هرگز ندهد مملکت تاخته‌ای
صفحهٔ ۱ از ۲