خلوتی با ناصر بجه‌ای
شمارهٔ ۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه باشد ار به سلامی مرا تو بنوازیچه باشد ار نفسی با مراد من سازی
۲
چو چهره با من بی‌چاره گر بر آیی خوشکنم چو زلف تو در پای تو سراندازی
۳
به زلف تو که چو زلم مکن پریشان حالبه چشم تو که ز چشمم چو اشک بیندازی (؟)
۴
چو بربطم چه دهی گوشمال هجر مدامچو چنگ شایدم ار گاه گاه بنوازی
صفحهٔ ۱ از ۳