خلوتی با یوسف خوسفی
شمارهٔ ۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خواستم کنم صبر و شکیبیایی رارهم از خلق و گیرم گوشۀ تنهایی را
۲
این غلط بود که دل پیش تو و در سر عشقدل بر تو چه تحمّل سر سودایی را
۳
دود آهم به ثریا رود هر دم ز آن حسنحیف باشد که بپوشی رخ زیبایی را
۴
هجر تو با من مسکین نه چنان کرده اثرکه بدوزم ز رها دیدۀ بینایی را
صفحهٔ ۱ از ۳