خلوتی با خاقانی
شمارهٔ ۱۷۷ - در مدح شروان شاه منوچهر
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عالم جان خاص توست نوبه فرو کوب هینگوهر دل خاک توست رد مکن ای نازنین
۲
منتظران تواند مانده ترنجی به کفرخش برون تاز هان، پرده برانداز، هین
۳
کیست ز مردان که نیست تیغ تو را هم نیام؟کیست ز مرغان که نیست دام تو را هم قرین؟
۴
تاجوران را ز لعل طرف نهی بر کمرشیر دلان را ز جزع، داغ نهی بر سرین
صفحهٔ ۱ از ۳