خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۲۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بزمش دل بسی ناشاد برخاستبه آن و نال و فریاد برخاست
۲
ز بس نالیدم از درد اسیریفغان از بنده و آزاد برخاست
۳
به رنگی ناله کردم از قفس دوشکه رنگ چهره از صیاد برخاست
۴
چنان در عشق شیرین کار گشتمکه شور از تربت فرهاد برخاست
صفحهٔ ۱ از ۲