خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۳۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل بسکه رنگ بی تو به پرواز داده استآتش در آشیانهٔ بلبل فتاده است
۲
از پا فکنده جلوهٔ آن سروقامتمبرخاستن مرا به قیامت فتاده است
۳
لب تشنه می‌طپم به سروقت من بیاتیغ تو را کسب به عبث آب داده است
۴
عمریست گرچه خون جگر می‌خورم هنوزدعوی عشق از دهن من زیاده است
صفحهٔ ۱ از ۳