خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۳۰۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غزلم عاشقانه افتاده استبلبلم خوش‌ترانه افتاده است
۲
شده مشهور سوز پنهانمبه زبان زمانه افتاده است
۳
جان به تلخی دهیم چون فرهادیار شیرین بهانه افتاده است
۴
بلبل از رشک ناله‌ام به چمنبسمل از آشیانه افتاده است
صفحهٔ ۱ از ۲