خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۳۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که جام می مغانه گرفتخون‌بهای خود از زمانه گرفت
۲
دل صد چاک من به کوچهٔ زلفرفت و بر رغم شانه خانه گرفت
۳
بعد عمری که آمد آن بی‌رحمنانشسته ره بهانه گرفت
۴
خواستم در رکاب او برومرخش را زیر تازیانه گرفت
صفحهٔ ۱ از ۳