خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۴۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند بر من از تو بیداد رفته باشدیک مشت خاک تا کی بر باد رفته باشد
۲
بعد از وفات بفرست بر روح من درودیمپسند کز حریمت ناشاد رفته باشد
۳
خونم بشست از دست شاید که وعدهٔ قتلآن یار بی‌وفا را از یاد رفته باشد
۴
آنجا که قامت او برپا کند قیامتصد کوه صبر و طاقت بر باد رفته باشد
صفحهٔ ۱ از ۲