خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۴۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در چمن چون بی‌دلان آه فغان برداشتندبلبلان از رشک یکسر آشیان برداشتند
۲
سخت‌جانانی که جور آسمان برداشتندطور بیداد تو دیدند الامان برداشتند
۳
دوستداران را نمی‌دانم چه پیش آمد چه شدنقش من از آستانش دشمنان برداشتند
۴
تشنهٔ خون خود‌اند از بس شهادت دوستانمنت شمشیر قاتل را به جان برداشتند
صفحهٔ ۱ از ۳