خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۵۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر جدا می‌کنم خود از تن خویشچند باشم وبال گردن خویش
۲
گل چرا از رخت کند روشنچون ننازی به رنگ و روغن خویش
۳
دیده‌ام چون تو قاتلی چه کنمنشوم گر رضا به کشتن خویش
۴
در خور سنگ نیست شیشهٔ منسخت شرمنده‌ام ز دشمن خویش
صفحهٔ ۱ از ۲