خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۵۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل کند پاره برت دفتر زیبایی خویشسرو از سر بنهد پیش تو رعنایی خویش
۲
من درین بادیه‌ام وارث مجنون که سپرددر دم نزغ به من محضر رسوایی خویش
۳
زلف را گو که به پایم بنهد زنجیریچند سرگشته شوم از سر سودایی خویش
۴
یک جهان کشتهٔ چشمت شود از سرزندهگر کند لعل تو اظهار مسیحایی خویش
صفحهٔ ۱ از ۲