خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۹۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مگر دل گریه سر کرده است جاییکه می‌آید به گوشم های‌هایی
۲
جهان گردیدم و دردا که جاییدچار من نشد دردآشنایی
۳
کشیدم خوان نعمت‌های دردتبه غم‌خواران زنم هر دم صلایی
۴
خبر از عالم بالا گرفتمندارد همچو بالایش بلایی
صفحهٔ ۱ از ۳