خلوتی با واقف لاهوری
شمارهٔ ۱۷۷
غزلیات ناتمام
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا ستانم ز بتان داد تن خون‌آلودبر سر چوب کنم پیرهن خون‌آلود
۲
شکوهٔ تیغ کسی خامهٔ شنجرفم ساختمی‌تراود ز زبانم سخن خون‌آلود
۳
صبح محشر چو گل از غنچه شهید تو کندسر برون خنده‌زنان از کفن خون‌آلود
صفحهٔ ۱ از ۱