خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۱۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلفت چو به دلبری درآمدبس کس که ز جان و دل برآمد
۲
هم رایت خوشدلی نگون شدهم دولت بی‌غمی سر آمد
۳
دل گم نشود در آنچنان زلفکز فتنه جهان به هم برآمد
۴
کاندیشه به حلقه‌ایش درشدکم گشت و چو حلقه بر در آمد
صفحهٔ ۱ از ۳