خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرچه مرا روی تو به روی رساندناخوش و خوش‌دل به‌روی خوش بستاند
۲
هست به رویت نیازم از همه روییگرچه همه محنتی به روی رساند
۳
در غم تو سر همی ز پای ندانمگر تو ندانی مدان خدای تو داند
۴
رغم کسی را به خانه در چه نشینیکاتش دل را به آب دیده نشاند
صفحهٔ ۱ از ۲