خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکه دل بر چون تو دلداری نهدسنگ بر دل بی‌تو بسیاری نهد
۲
وانکه را محنت گلی خواهد شکفتروزگارش این چنین خاری نهد
۳
وانکه جانش همچو دل نبود به کارخویشتن را با تو در کاری نهد
۴
تحفه سازد گه گهم آن دل ظریفآرد و در دست خونخواری نهد
صفحهٔ ۱ از ۳