خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۲۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عمر بی‌تو به سر چگونه برمکه همی بی‌تو روز و شب شمرم
۲
خونها از دو دیده پالودمرخنه رخنه شد از غمت جگرم
۳
تو ز شادی و خرمی برخورکه من از تو به جز جگر نخورم
۴
مگر این بود بخششم ز فلککه ز دست غم تو جان نبرم
صفحهٔ ۱ از ۲