خلوتی با انوری
غزل شمارهٔ ۲۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر ترا روزی ز ما یاد آمدیدل کجا از غم به فریاد آمدی
۲
خرمن اندوه کی ماندی به جایگر ز سوی وصل تو باد آمدی
۳
کاشکی بر دست کار چاپکیبخت ما با چشمت استاد آمدی
۴
نام بیداد از جهان برخاستیگر ز زلفت گه گهی داد آمدی
صفحهٔ ۱ از ۲