خلوتی با انوری
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۰۹ - در مدح صفوةالدین مریم خاتون
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای نهان گشته در بزرگی خویشوز بزرگی ز آسمان شده بیش
۲
آفتاب این چنین بود که توییآشکار و نهان ز تابش خویش
۳
تو ز اندیشه آن سویی و جهانهمه زین سوی عقل دوراندیش
۴
باد بر سدهٔ تو هم نرسدباد فکرت نه باد خاک پریش
صفحهٔ ۱ از ۴