خلوتی با انوری
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۷ - قال فی‌التفاخر و شکایة الزمان
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا آمد از عدم به وجود اصل پیکرمجز غم نبود بهره ز چرخ ستمگرم
۲
خون شد دلم در آرزوی آنکه یک نفسبی‌خار غم ز گلشن شادی گلی برم
۳
پیموده گشت عمر به پیمانهٔ نفسگویی به کام دل نفسی کی برآورم
۴
کردم نظر به فکر در احکام نه فلکجز نو عروس غم نشد از عمر همسرم
صفحهٔ ۱ از ۱۸