خلوتی با انوری
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۴ - در مدح امیر عادل ضیاء الدین مودود احمد عصمی
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نماز شام چو خورشید گنبد گردانبه کوه رفت فرود و ز چشم گشت نهان
۲
به فال نیک برون آمدیم و رای صواببه عزم خدمت درگاه پیشوای جهان
۳
به طالعی که ببسته است ز ابتدای وجودبه پیش طالع عالیش بر سپهر میان
۴
تکاورانی در زیر زین به دولت اوچو ابر گاه مسیر و چو پیل گاه توان
صفحهٔ ۱ از ۱۶