خلوتی با انوری
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۶ - در مدح یکی از امیران
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون شمع روز روشن از ایوان آسمانناگه در اوفتاد به دریای بی‌کران
۲
روشن زمین و فرق هوا را ز قیر و مشکبهر سپهر کوژ ردا کرد و طیلسان
۳
آورد پای مهر چو در دامن زمینبگرفت دست ماه گریبان آسمان
۴
بر طارم فلک چو شه زنگ شد مکیندر خاک تیره شد ملک روم را مکان
صفحهٔ ۱ از ۱۰