خلوتی با انوری
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۹ - در مدح ملک معظم فیروشاه عادل
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زهی ز عدل تو خلق خدای آسودهز خسروان چون تویی در زمانه نابوده
۲
جهان به تیغ درآورده جمله زیر نگینپس از تکبر دامن بدو نیالوده
۳
ز شیر بیشهٔ سلجوقیان به یک جولانشکاریی که به صد سال کرده بربوده
۴
هزار بار ز بهر طلایهٔ حزمتبسیط خاک جهان بادوار پیموده
صفحهٔ ۱ از ۵