خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در چرخ کن چو عیسی زین جا رخ طلب راو آنجا درست گردان پیوند ابن و اب را
۲
گویا شود پیاپی با دل مسیح جانتچون مریم ار ببندی روزی دو کام و لب را
۳
با چشم تو چو گردی رطل‌اللسان به یادشاز چوب خشک برخود ریزان کنی رطب را
۴
خواهی که جاودانت باشد تصرف اینجااز خویشتن جدا دار این شهوت و غضب را
صفحهٔ ۱ از ۳