خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر وصل آن نگار میسر شود مرااز عمر باک نیست، که در سر شود مرا
۲
تسخیر روی او به دعا می‌کند دلمتا آفتاب و ماه مسخر شود مرا
۳
روزی که کاسهٔ سرم از خاک پر کننداز بوی او دماغ معطر شود مرا
۴
آن نور هر دودیده اگر می‌دهد رضابگذار تا دودیده به خون تر شود مرا
صفحهٔ ۱ از ۲