خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای چراغ چشم توفان بار مابیش ازین غافل مباش از کار ما
۲
هر زمانی در به روی ما مبندگر چه کوته دیده‌ای دیوار ما
۳
شکر آن که خواب می‌گیرد به شبرحمتی بر دیدهٔ بیدار ما
۴
ای که با هر کس چو گل بشکفته‌ایبیش ازین نتوان نهادن خار ما
صفحهٔ ۱ از ۲