خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست در آبگینه آتش و آبباده‌شان رنگ می‌دهد، دریاب
۲
باده نیز اندر اصل خود آبیستکآفتابش فروغ بخشد و تاب
۳
ز آب بی رنگ شد عنب موجودوز عنب شیره وز شیره شراب
۴
زین منازل نکرده آب گذارهیچ کس را نکرد مست خراب
صفحهٔ ۱ از ۳