خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترک عجمی کاکل ترکانه برانداختاز خانه برون آمد و صد خانه برانداخت
۲
در حلق دل شیفته شد حلقه به شوخیهر موی که زلفش ز سرشانه برانداخت
۳
آه از جگر صورت دیوار برآمدچون عکس رخ خویش به کاشانه برانداخت
۴
شوق لب چون جام عقیقش ز لطافتخون از دهن ساغر و پیمانه برانداخت
صفحهٔ ۱ از ۲