خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش چون چشم او کمان برداشتدلم از درد او فغان برداشت
۲
حیرت او زبان من در بستغیرتش بندم از زبان برداشت
۳
بنشینم به ذکر او تا صبحصبح چون ظلمت از جهان برداشت
۴
مطرب آن نغمهٔ سبک برزدساقی آن ساغر گران برداشت
صفحهٔ ۱ از ۳