خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۱۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مگر پیر سجاده حالی نداشت؟کزین خلق و کثرت ملالی نداشت؟
۲
ازین دام نام و ازین چاه جاهبه بالا نیامد، که بالی نداشت
۳
به آخر بداند خداوند لافکه: در سر بغیر از خیالی نداشت
۴
چه گویی که: صوفی نخوردست می؟که از بیم مردم مجالی نداشت
صفحهٔ ۱ از ۳