خلوتی با اوحدی مراغه‌ای
غزل شمارهٔ ۱۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای طیرهٔ شب طرهٔ خورشید پناهتآرایش عالم رخ رنگین چو ماهت
۲
تاب دل ناهید ز باد خم زلفتآ ب رخ خورشید ز خاک سر راهت
۳
دیباچهٔ خوبی ورق روی منیرتعنوان شگرفی رقم خط سیاهت
۴
بر رشتهٔ پروین زده صد سوزن طعنهتابیدن عکس گهر از بند کلاهت
صفحهٔ ۱ از ۲